X
تبلیغات
رایتل

 

 

نمی نویسم تا مدتی...شاید طولانی

 

یه لبخند حتی توی خواب میتونه یه عالمه بی مروتی رو از یاد ببره...

این شب ها خوابی دیده ام

خواهی آمد

و خواهی آورد

 و خواهی برد این درد...

بگذارید عشق همچون دریایی مواج میان ساحل های جانتان در تموج و اهتزاز باشد

جام های یکدیگر را پر کنید اما از یک جام منوشید

از نان خود به یکدیگر هدیه بدهید اما هر دو از یک قرص نان تناول مکنید

با شادمانی با هم برقصید و آواز بخوانید اما بگذارید هر یک برای خود تنها باشید

همچون سیمهای عود که هر یک در مقام خود تنهاست اما همه به یک آهنگ مترنمند

دلهایتان را به هم بسپارید اما به اسارت یکدیگر ندهید

زیرا تنها دست زندگی است که می تواند دل های شما را در خود نگه دارد

در کنار هم بایستید اما نه بسیار نزدیک

از آن که ستون های معبد به جدایی بار بهتر کشند

و بلوط و سرو در سایه هم به کمال رویش نرسند....

                                                         جبران خلیل جبران

اینجا یه دفتر خاطرات رمز گونه اس برا من... کلیدواژه هایی برای یک یا چند روز زندگی من... هیچوقت دوست نداشتم خاطره بنویسم.هر وقتم که نوشتم با خوندنش دچار حس بدی شدم.. اینجوری با ابهام و کنایه و تشبیه راحتم و کلی کیف میکنم... پس هرکسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من... یه دوست دوست داشتنی برداشتی از یه پستم کرده بود که وقتی با اون دیدگاه خوندمش کلی دگرگون شدم و پاکش کردم... هرچی برداشتهای متفاوت تری از یه پست بشه کرد برام جالب تره.من فقط یه زاویه قضیه رو می بینم و همونا خاطره های منن...

کسی به من یاد داده که همیشه باید حس خوشایندی رو منتقل کنم...

تا چه شود

جان ریخته شد با تو آمیخته شد با تو

چون بوی تو دارد جان جان را هله بنوازم

                                                    مولانا

 

                                 امشب به قصه دل من گوش می کنی

                    فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

                                این دور همیشه در صدف روزگار نیست

                   می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی

 

آفتابت که فروغ رخ زرتشت در آن گل کرده است

       آسمانت که ز خمخانه حافظ قدحی آورده است

               بوستانت کز نسیم نفس سعدی جان پرورده است

                                                       همزبانان منند

                                                                 مهربانان منند....

با یه نگاه مثبت به زندگی.همیشه چیزی هست که خوشحالت کنه..حتی اگه شده یاد گرفتن چیزی.شنیدن حرف حقی.برخوردن به یه چیز تازه یا نگاه نویی...گاهی سوژه لذت بردن از زندگیم ته میکشه... چند روزه صفر شده...منفی نشه فعلا حرفی ندارم!

><>< چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد ><><

 

پی نوشت : بعد ۱۲ساعت: هذیانای آخرشبه این بالاییا! چندتا پست اینجوری دارم.. سعی میکنم تکرار نشه!..

پی نوشت : حرفمو که می زنم خالی میشم.. اما خیلی زود این اتفاق میفته..بار بعد که پستمو میبینم خوشم نمیاد..

 

دوستی داستان یک روز دوچرخه سواری با یکی از دخترک دوستانش را تعریف می کرد: "به محض اینکه با هم مسابقه گذاشتیم و من برنده شدم گفت: خداحافظ! و دیگه پیداش نشد" ... چرا؟ ... رفیق ما برای اون دخترک زیادی کامل شده بوده ...عیب و نقصی نداشته ... هیجانی نداشته ... کسل کننده شده بوده ...

دور و برت را نگاه کن: موفق ترینها کسانی هستند که کامل هستند ، اما جوری رفتار می کنند که در چشم دیگران ، موفق دیده نشوند ... گوگل را ببین: اون برچسب Beta که همیشه در محصولاتش داره بیش از اینکه به مفهوم ناقص بودن اونها باشه (که می بینیم از بسیاری از محصولات دیگران بهتره)، داره یک مفهوم مهم را منتقل می کنه: باور کنید ما کامل نیستیم ... سریالهای مدیری را ببین: درس روز اول بازیگری اینه: به دوربین نگاه نکن! اما مدیری و بازیگرانش مرتب به دوربین نگاه می کنند و به ما یادآوری می کنند: ما کامل نیستیم ... وبلاگهای دور و برت را ببین: با وبلاگهایی که سعی می کنند زیادی اتو کشیده و کامل باشند حال نمی کنیم. کمی صحبت از روزمرگیها این پیام را به خواننده می رسونه: من در زمینه X ادعا دارم اما من کامل نیستم ... دنیای عکاسی (عکس سیاه و سفید در برابر عکس رنگی) ... دنیای مد (یقه های باز مدهای Smart-Casual و جین های پاره مدهای Casual) ... به هر دنیایی که سرک بکشی آدمهای موفقش فریاد می زنند: ما کامل نیستیم ...

کامل به نظر رسیدن مشکلات زیادی داره: کامل "غیر طبیعی" است ... کامل "توقع" میاره ... کامل "کسل کننده" است ... اگه می خواهی در زندگی موفق باشی سعی کن کامل باشی اما کامل به نظر نرسی ... بالا و پایین داشته باشی ...  روزی چند بار به دوستت ، رئیست ، خواننده ات ، بیننده ات و شنونده ات بگو: من کامل نیستم ..   salman's weblog  از

چقدر این نوشته به دلم نشست...تو ذهنم بود و درکش کرده بودم اما بیان کردنشو بلد نبودم...!

 

بهترین و حقیقی ترین دوستانم از تهی دستانند.توانگران از دوستی چیزی نمی دانند...

                                                                                                        موتزارت

   1       2    >>